Story of my life

 Jak pisałam w poprzednim poście, zwykle wielkanocny poniedziałek cieżko mi usiedzieć w domu. Rownież tym razem, choć zrobiło się zimno i pochmurnie (w nocy padał deszcz), postanowiłam gdzieś "wybyć". Padło na Jurę, spacer w okolicach Sokolich Gór. Wczesnym rankiem z B, ruszamy z parkingu przy drodze do Olsztyna k.Częstochowy, w stronę kapliczki św. Idziego. Las chuczy wiatrem, ciemne chmury straszę deszczem. Ale idzie się dobrze, choć las taki nijaki, nie ma tu jeszcze wiosny. My zagadane, więc nam to nie przeszkadza. Dopiero gdy pola się zielenią widoki robią się ładne i ciekawe. Kapliczka przytulna, pewnie wśród rozkwitniętej przyrody jeszcze bardziej urokliwa. Wracając wychodzi na chwilę słońce, akurat gdy jesteśmy na Skale św. Idziego. A w lesie napotykają nas fioletowe kobierce przylaszczek - coś się jednak budzi do życia! Dalej idziemy w stronę... no właśnie, trochę nam się mylą szlaki/kierynki/mapy, i idziemy nie w tą stronę co trzeba, więc zawracamy i ostatecznie uda...

 Wielkanoc w tym roku wypadła tuż na początku kwietnia. Przyroda się trochę dostosowała - marzec był ciepły, więc przyroda się obudziła; potem przyszło ochłodzenie na świąteczny czas niestety. Ale drzewa się zabieliły, forsycje zażółciły. Wiosna! Coroczne święcenie pokarmu - choć u mnie katolicyzm to bardziej tradycja niż wiara, ale podtrzymuję. I śniadanie w niedzielny poranek, tradycyjne. We dwoje z synem, choć on tym bardziej nie czuje potrzeby podtrzymywania tradycji, dla niego to "na pokaz". No tak, u nas świąteczny klimat nie łączy się z rodzinną bliskością jakoś... A mazurek i wielkanocna babka wyszły pychota. W niedzielę ciepło i słonecznie, trochę czasu z rodziną, trochę sama ze sobą. Bez spiny. Przyjemnie, spokojnie tu u mnie w ten świąteczny czas, odpoczywam. A niedziela to również urodziny Mamy - osiemdziesiąte (5 kwietnia). Cała rodzina w komplecie. Wielkanoc to piękne święta - piszę to bardziej jako laik a nie osoba wierząca (chrześcijanka). Wiosenny nastrój wzm...